Een wijntje op vrijdag en werk dat blijft liggen

15 maart 2026

Op een stralende ochtend fiets ik door een bosrijke straat naar een basisschool in een welgesteld deel van de stad. Na jaren werken in kwetsbare wijken voelt het bijna onwerkelijk met zoveel ruimte, groen en kansen. Natuurlijk weet ik dat achter elke voordeur uitdagingen schuilgaan, maar toch is het contrast groot.


Als ik na het gesprek terugrijd, valt me op dat dezelfde thema's overal terugkomen:

  • Een team met oudere en jonge leerkrachten die elkaar niet helemaal begrijpen.
  • Ouders die bij inschrijving enthousiast zijn over de school, maar in de praktijk regels volgen ingewikkeld vinden.
  • De juf die het niet hardop zegt, maar wel op het punt staat zich ziek te melden. 


We leven in een verwarrende tijd

Afspraken worden gemaakt, maar net zo makkelijk weer losgelaten. Dat zie je bij wereldleiders - en je ziet het in school. Teams voelen druk, leraren ervaren onrust in de klas en kinderen zoeken naar stabiliteit: 'wie mag ik zijn, wie ziet mij echt zoals ik ben?'.


Hier gaat mijn hart sneller van kloppen: professionals ondersteunen om de bron van onrust op school aan te pakken.


Als je de onrust niet aanpakt, dan krijg je dit soort momenten 

* Als een overleg om 9.00 uur begint, waarom zit je dan niet om 8.55 uur klaar...
* Hoe kan het dat je administratie niet af is, maar er op vrijdagmiddag wel tijd is voor een wijntje

* Wat maakt dat je respect belangrijk vindt, maar toch roddelt over een collega


Duidelijkheid en voorspelbaarheid zijn basisbehoeften op school. Voor de leider, de leraren, de kinderen en voor ouders. We zijn zo bang om te streng te zijn dat we over onze grenzen laten lopen om maar aardig gevonden te worden. 


Wat ik zie is dat je veel wint door eerst naar binnen te kijken

  1. Wat voel je als ouders de schoolregels ter discussie stellen?
  2. Wat doe je met dat gevoel?
  3. Welke actie komt na je gevoel?

Afspraken naleven begint echt bij jezelf 

Het is makkelijk om te kijken naar wat een ander wel of niet 'goed' doet: ouders, kinderen of de maatschappij. Maar leiderschap begint bij voorbeeldgedrag.


En het goede voorbeeld geven begint bij kleine dingen: zelf op tijd en voorbereid zijn, eerst even vragen hoe het met de ander gaat voordat je over werk praat samen of even sorry zeggen als je een afspraak niet redt. 


Als jij als schoolleider het gesprek over voorbeeldgedrag, afspraken en professionele grenzen niet voert met je team, dan doet niemand het. En als jij het niet bespreekbaar maakt, dan blijft iedereen een beetje zwemmen. En daar hebben jij en de kinderen veel last van.


Wil je een team bouwen dat duidelijk, betrouwbaar en professioneel samenwerkt?

Plan hier je schoolleidersgesprek


En geen zorgen: bij duidelijkheid en voorspelbaarheid past prima een goed glas op vrijdagmiddag...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Elke vrijdag om 10u in je inbox

Wil je wekelijks een reflectie, inzicht of pedagogische verdieping ontvangen?

Meld je hier aan



antranias-nature-187044_1920 Pixabay
door Hélène van Oudheusden 29 april 2026
Mijn allereerste boeken op mijn reis in persoonlijke groei waren De Alchemist van Paulo Coelho en De zetel van de ziel van Gary Zukav. Dertig jaar geleden. En nog steeds lees ik hun wijsheid, elke keer op een andere manier. Ik word blij van het inzicht dat de wereld om je heen weerspiegelt wat er vanbinnen speelt. Ben je niet tevreden? Probeer dan eens naar binnen te kijken. Wanneer iets niet stroomt, ga ik schrijven of tekenen. Dan komen er vanzelf gevoelens en gedachten boven. Over waar ik mezelf onbedoeld tegenhoud, of welke wens eigenlijk onder mijn wens ligt - de laag die pas zichtbaar wordt als ik vertraag. Gary Zukav schrijft schitterend over intenties. Wens ik echt wat ik zeg? Ik dacht jaren dat ik een auto wilde kopen. Als puntje bij paaltje kwam, haakte ik af. Niet om de prijs, maar om een diepere reden die ik toen niet zag. Tot het moment dat ik durfde toe te geven dat ik geen auto wíl. Ik voel me vrijer als ik er één huur wanneer ik hem nodig heb. De schaamte van geen auto hebben was toen eindelijk opgelost. Innerlijke helderheid geeft ruimte. En nee, dit betekent niet dat alles maakbaar is. Het houdt ook niet in dat je recht hebt op wensen die uitkomen. Maar innerlijk onderzoeken geeft wel ruimte voor nieuwsgierigheid en groei. De voldoening terwijl je daarmee bezig bent, is de grootste beloning. Wil je die innerlijke helderheid ook voelen in je contact met kinderen? Op 21 juni 2026 onderzoeken we in de workshop 'Altijd 'aan'? Even uit.' hoe je jezelf van binnenuit vrij voelt in opvoeden of begeleiden van kinderen. Je kunt de workshop declareren uit je scholingsbudget. Het is ook in het belang van je werkgever dat het goed met je gaat. Schrijf je in ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Elke vrijdag om 10u in je inbox Wil je wekelijks een reflectie, inzicht of pedagogische verdieping ontvangen? Meld je hier aan
Hoe jouw binnenwereld het pedagogisch veld kleurt - Hélène van Oudheusden
door Hélène van Oudheusden 6 april 2026
Zoals leraar Eckhart Tolle zegt: “Jouw binnenwereld is het pedagogisch veld waarin kinderen opgroeien - thuis en in de klas. Daarom is het zo belangrijk dat je blijft werken aan je bewustzijn.” Daar wil ik het graag met je over hebben vandaag. De mind Onze gedachten zijn de hele dag bezig met het verleden - wat iemand ooit verkeerd deed - of met de toekomst - als het maar goed gaat. Dat is vermoeiend. Maar wanneer het je lukt om in het nu te voelen wat er is, gebeurt er iets bijzonders. Een moment in het nu Probeer maar eens twee tellen alleen op je ademhaling te focussen. Misschien merk je dat er in het nu helemaal niets is. Stilte. Ruimte. Alleen dit moment. En toch dragen we allemaal verhalen mee die die stille kern soms overschaduwen. Een herinnering Toen ik 9 jaar was, kwam mijn juf terug van zwangerschapsverlof. Ik was blij haar weer te zien en ik sprong op de speelplaats op haar rug. Boos snauwde ze me toe: "Van de jongens is Sam de ergste, en van de meisjes ben jij dat". Ai, dat deed pijn. Mijn machteloosheid kan ik nog voelen en ook: hoe ik nog steeds op mijn tenen loop om geen fouten te maken. Want dan krijg ik niet wat ik wil/komt er straf/doe ik stom. De verhalen die we meedragen Ik was een meisje dat de wereld wilde ontdekken, maar ik groeide op met leraren die het belangrijk vonden om aan de regels te voldoen. Zij wilden gehoorzame kinderen opvoeden - dat was in de jaren 70/80 zo. Maar gehoorzamen was ook belangrijk omdat zij zelf niet volledig in verbinding stonden met hun eigen vrolijke kern. Dan ga je eerder piekeren over wat de ander ervan zou vinden als je de teugels laat vieren. Hoe verhalen ons uit het nu halen Nadenken over het verleden of de toekomst is heel normaal. Die gedachten kunnen positief, neutraal of negatief zijn. Maar de verhalen die we in onszelf herhalen, zijn meestal niet meer voedend. Wat ooit verkeerd ging, vraagt om vergeving. Wat je nooit durfde te starten, vraagt om begrip - voor jezelf. En wat nog kan gebeuren, dat weten we eenvoudigweg niet. Zelfs als we denken alles onder controle te hebben, kan het leven anders lopen. Wanneer je je niet bewust bent van al deze verhalen dan gaan ze een eigen leven leiden. Je bekijkt de wereld door een gekleurde bril: wat jij vasthoudt, verwacht of hoopt. Daarmee ben je weg uit het hier en nu. Kinderen voelen onze binnenwereld feilloos aan Jouw innerlijke verhalen straal je uit, vaak onbewust. Maar ze komen wel terecht in het pedagogisch veld waarin kinderen elke dag hun weg zoeken. Ze kijken naar ons als rolmodel terwijl ze zichzelf ontdekken en leren wat ze echt leuk vinden of goed kunnen. Maar als wij zelf niet weten wie wij zijn in onze kern, hoe kunnen we dat dan aan kinderen leren? Kinderen voelen onze binnenwereld feilloos aan. In hun oerverlangen naar verbinding kunnen ze gewoontes en gedachten overnemen die helemaal niet waar hoeven te zijn - of die niet passen bij hun unieke energie. Ze spiegelen onze groei Kinderen prikkelen ons het meest op onze onbewuste stukken. Ze spiegelen waar wij nog mogen groeien. En als zij straks groot zijn, zullen zij op hun beurt weer kinderen ontmoeten die hen uitnodigen om verder te groeien. Ik realiseer me dat ik ook een eigen groeithema heb op angst voor fouten maken, dat is niet alleen het gevolg van die ene opmerking van mijn moeder 50 jaar geleden. Maar ik haal hem aan omdat we in onze gesprekken onbedoeld dingen zeggen die we innerlijk niet verwerkt hebben en voor een verwonding kunnen zorgen bij een kind. De nieuwsgierige vraag Zoals ik in mijn vorige blog schreef, vraag ik me al een tijd af: We nodigen kinderen de hele dag uit om te leren over hun gedrag en gevoelens. Maar… wat doen leraren en ouders eigenlijk met hun binnenwereld? Hoe kijk jij naar jouw inner life als ouder of leraar? Misschien wil je het met me delen - ik ben benieuwd. Wil je dit verder onderzoeken? Op 14 juni 2026 verdiepen we in de Inner parenting ‑workshop in de Brabantse bossen precies dit innerlijke werk. Voor leraren en ouders. Lees verder en meld je aan ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Elke vrijdag om 10u in je inbox Wil je wekelijks een reflectie, inzicht of pedagogische verdieping ontvangen? Meld je hier aan
Hélène van Oudheusden Inner school life
door Hélène van Oudheusden 3 april 2026
We moedigen kinderen de hele dag door aan om te leren over hun gedrag. Om sova‑lessen te volgen over hun gevoelens. En als ze geluk hebben, krijgen ze ook nog mindfulness om te voelen wat er binnenin hen gebeurt. Maar... waar blijft de aandacht voor de innerlijke scholing van leraren en leiders? Wat gebeurt er in jóu als een leerling precies dat oude pijnpunt raakt? Of als een vergadering weer te laat begint? Die kleine reacties vanbinnen bepalen hoe prettig jij werkt. Jouw inner school life - de gevoelens en gedachten die ineens oppoppen - vormt de pedagogische onderstroom die het resultaat van je leiderschap bepaalt. Als eerste tip Merk vandaag één moment op waarop je een automatische reflex voelt in een gesprek - en adem er rustig doorheen. Alleen dit opmerken is al het begin van innerlijke scholing. Ik maakte er een korte video over - misschien herken je jezelf erin. Herken je dit en wil je met je team verdiepen? In het kwartaaltraject De Compassievolle School versterken we deze innerlijke pedagogiek - zodat je vanuit rust en volwassenheid kunt handelen, ook wanneer het spannend wordt. Neem contact met me op en ik vertel je graag meer. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Elke vrijdag om 10u in je inbox Wil je wekelijks een reflectie, inzicht of pedagogische verdieping ontvangen? Meld je hier aan